သိဂၤါလိႈင္
(၁)
(၂)
ေလွနံရံတစ္ေလွ်ာက္ မသိမသာ သိသိသာသာ တေျဖးေျဖး စိမ့္ဝင္လာတဲ႕ အလြမ္း။လြယ္အိတ္ၾကိဳး ထံုးေလး လို ခံစားခ်က္က ေျပဆင္းမသြားဘူး။ျဖစ္ခဲေသာအရာေတြ တိုက္ဆိုင္မိတိုင္း မီးခတ္ေက်ာက္နွစ္တံုး ထိခတ္မိ သလို အလြမ္းက ထထပြင့္တယ္။သစ္ရြက္ ေၾကြတာ၊မိုးရြာတာ ၊နွင္းက်တာ သဘာဝျဖစ္ေပမယ့္ ဒီသဘာဝတရားေတြ ေပၚ မွီတြယ္ျဖစ္ခဲ႕ေသာ ဒဏ္ရာ လႈပ္ရွားျဖစ္ေပၚလာသမွ် က အလြမ္း။အလြမ္းက အရသာမဟုတ္ပါ ဆိုၾကေပမယ့္ ငါ့အတြက္ ေတာ့ အလြမ္းဆိုတာ နာက်င္ေဆြးေျမ့ အရသာ အခါးၾကိဳက္သူ တစ္ေယာက္ အရသာခံစား တေျဖးေျဖးျမံဳ႕ျပီး စားသလို တတိတိ စားသံုးေနမိခဲ႔တယ္။အခ်စ္ရဲ႕က်န္ရစ္ခဲ႕ေသာအလြမ္းက ငါ့ စိတ္ေတြကို ေျမ့ေျမ့တိုက္စားခံေနရတဲ႕ ကမ္းပါး။ ခံစားခ်က္ေတြေဝးလိုက္၊နီးလိုက္၊ပဲ႕က်လိုက္ေပါ့။ေလာကနိယာမကအရာရာမျမဲ၊မျမဲ ျခင္းသာ တည္ျမဲေနတယ္တဲ႕။ ဟုတ္တယ္။ မျမဲတဲ႕ အခ်စ္မွာ အလြမ္းေတြ ခိုင္ျမဲလို႕ ဒဏ္ရာသီထားတဲ႔ ၾကိဳး င့ါ ကိုယ္မွာ ခ်ည္ေနွာင္ ထားလို႕ေပါ့။
ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း စရစ္တြယ္ခဲ႔ တုန္းက ဒီေလာက္ခိုင္ျမဲ တုပ္ေႏွာင္ထားမယ္ဆိုတာ မသိခဲ႔ရဘူး။ျမင္နိုင္တဲ႔ အစြမ္းမရွိေတာ့ ဒုကၡျဖစ္လာမယ္လို႕လည္း မေတြးေတာမိခဲ႔။သူ႔ရဲ႕ ပိတ္ရက္မရွိ အျမဲ ျပံဳးတိုင္းပြင့္တဲ႔ ပါးခ်ိဳင့္ေလးကိုပဲ အဆန္းတစ္ၾကယ္ ေငးေမာၾကည့္ေနမိခဲ့တယ္။ဂုဏ္ေတြျဒပ္ေတြဆိုတာ ဘာမွန္းမသိခဲ႔။ေငြဆိုတာလည္း ဘာမွန္းမသိ။ ခ်စ္ျခင္းသာလ်င္ အဓိကက်ေသာအရာလို႔ထင္မွတ္ေနမိခဲ့တယ္။ နွစ္ကိုယ္တူ ေႏြးေနတဲ႔ရင္ခြင္နဲ႔ တစ္ေယာက္မ်က္နွာ တစ္ေယာက္ ၾကည္ႏူးအျပံဳးမ်ား အလိႈင္လိႈင္ ပြင့္ဖူးေဝဆာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ႔ၾကေပါ့။ဘယ္သူေတြမွ မေႏွာက္ယွက္နိုင္တဲ႔ ခ်စ္ ျခင္း အလြမ္းဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႕ နတ္ဘုရားေတြ မနာလိုေအာင္ ခ်စ္ခဲ႔ၾက၊ျမတ္နိဳးခဲ႔ၾကတယ္။အခ်စ္စစ္ဆိုရင္ အျမဲ ေပ်ာ္ရႊင္တည္ျမဲေနမယ္လို႔ နွစ္ေယာက္သား ယံုၾကည္ထားၾကတယ္။ေလေျပေလညင္းေတြ ေနာက္မွာ မုန္တိုင္းလာတတ္ တယ္ဆိုတာ မသိခဲ႔ၾက။ေလာကဓံဟာ ၾကမ္းတမ္းျခင္းေတြ သခၤန္းစာေပးတယ္ဆိုတာ နားမလည္ခဲ႔ေတာ့ အခ်စ္မွာ ခ်စ္ေန ယံုနဲ႔ ျပည့္စံုေနတယ္လို႕တြက္ခဲ႔ၾကတယ္။နွစ္ေယာက္ထဲ မျပီးတဲ႔ ေပါင္းဆံုျခင္းဆိုတာ ေနာက္က် မွသိခဲ႔တဲ႔ ေလာကဝတ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အရာရာ အသိတရားေတြေနာက္က်ခဲ႔ေခ်ျပီ။ဘယ္နတ္ဘုရားေတြ က်ိန္စာတိုက္ၾကျပီလဲ မသိ။
(၃)
တေန႔ သူ႔မိဘေတြသိသြားတဲ႔ေန႔။
အဲဒီေန႔ တိမ္ေတြအံုးဆိုင္း ေကာင္းကင္လ်ပ္စီးေတြလ်ပ္ အသူရာနဲ႔ မာဃသိၾကားတို႕ စစ္ခင္းေနၾကတဲ႔ အခ်ိန္ က်ြန္ေတာ္တို႕ ခ်စ္သူနွစ္ဦး လည္း ကြဲကြာခဲ႔ရတယ္။ဘာမွ မရွိ၊စာေယာင္ေယာင္ ကဗ်ာေယာင္ေယာင္ သမားနဲ႔ တို႔ သမီး ကိုမေပးစားနိုင္ဘူးလို႕ ျပတ္သားတဲ႔ ေယာက္ခမ စကားကိုၾကားရတာ မာရ္နတ္ဝင္ပူးေျပာေနတာထင္ရတယ္။ ငါ့သမီး မင္းနဲ႔ တန္သလား၊တူသလား ၊အမဲရိုးက ဟင္းအိုးမွ အားမနာ အလြတ္က်က္ထားတဲ႔ အယူအဆေဟာင္း စကားလံုး ေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္လို႕ ေခတ္မွီပါတယ္ဆိုျပီးေခတ္ေဟာင္းက မထြက္နိုင္ေသးတဲ႔ သကာလူး လူ႕ယဥ္ေက်းမႈ႕ ေတြၾကား အယူအဆ၊ဓနရွင္ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းက မ်က္ဝါးထင္ထင္ေတြ႕လို္က္ရတယ္၊ခ်စ္ျခင္းမွာ ေငြေၾကးလိုအပ္ သလား။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေမတၱာစစ္စစ္ထားခ်စ္ျမတ္နိုးျခင္းမွာ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႕ အဓိကမဟုတ္လား။
အခုေတာ့…..
ေမတၱာတရားကို ေလလံတင္ေရာင္းခ်သလို ေငြမရွိလို႕ သေဘာမတူဘူး။မျမင္ရတဲ႔ အနာဂတ္ကိုေတြ႕ျမင္၊အၾကားျမင္ရ ပုဂၢဳိလ္ ဘိုးေတာ္တစ္ေယာက္လို မင္းနဲ႔ ငါ့သမီးလက္ထပ္ရင္ ငါ့သမီးဆင္းရဲမွာေပါ့ လို႕တပ္က်မတ္က်ေျပာလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ျပံဳးေနလိုက္မိတယ္။ဘုရားေဟာဇာတ္ေတာ္ထဲက ဥေတနမင္းရဲ႕ သမီးေတာ္ေတာင္ အခ်ိန္ျပည့္လက္ကိုင္ထားတာေတာင္ သူ႕ခ်စ္သူေနာက္လိုက္ပါသြားေသးတာ။ကိုယ့္ခ်စ္သူက အခ်ိန္ျပည့္ေစာင့္ၾကည့္တယ္ထားအံုး လက္ကိုင္ထားတာမဟုတ္တဲ႔ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ျပံဳးေနမိလိုက္တယ္။ခ်စ္သူမ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္ ဘာတစ္ခြန္းမွ မဆိုမေျပာဘဲ ေျပာသမွ် ျပံဳးလို႕ေနခဲ႔ တယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္လိုမွ သေဘာမတူတဲ႔ အဆံုးေတာ့ ခ်စ္ေသာသူနဲ႔ အတူနီးရဖို႕ လူဆိုးမဟုတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔တိုင္ပင္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္သူကို ခိုးခဲ႔တယ္။ရာဇာဝင္ေတြျပည့္ေနတဲ႔ ပုဂံဆီ။
ပုဂံရဲ႕အလွ၊ေစတီပုထိုးေတြရဲ႕ရာဇဝင္ ၊ ပုဂံရာဇဝင္ေတြထဲက သူရဲေကာင္းေတြရဲ႕ အခ်စ္ပံုျပင္ေတြက အိပ္ယာ ဝင္ေတးေတြအျဖစ္ ခ်စ္သူကို ေျပာျပေနမိခဲတယ္။အေပ်ာ္ေတြျပန္ျပည့္လာတဲ႔ အခ်စ္ခရီးမွာ သူ႔မိဘေတြလိုက္လာျပီး ကြ်န္ေတာ္ ဇနီးကို ျပန္ေခၚသြားၾကတယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခ်စ္သူက မ်က္ရည္မ်က္ခြက္နဲ႔ ကေလးေတြ အရုပ္လုခံရတဲ႔အခါ ငိုေၾကြးသလို ရိႈက္ၾကီးတငင္ငင္နဲ႔ျဖစ္လို႕။တစ္ဘဝလံုး သိမ့္သိမ့္တုန္ လို႕။ကြ်န္တာ္ကေတာ့ မ်က္ဝန္းထိ ဆန္တက္လာတဲ႔ ဒီေရေတြနဲ႔ ျမစ္ထဲ ေငးငိုင္ေနလို႕။ ရုန္းကန္ထြက္ေနတဲ႔ ခ်စ္သူရဲ႕ ခႏၶာ အတင္းဆြဲေခၚသြားတဲ႔ ေယာကၡမရဲ႕ ပံုရိပ္ သရပါ တံခါး နားက ျမင္ကြင္းက တေျဖးေျဖး ေဝးေဝးသြားတယ္။သူတို႔ ရန္ကုန္ျပန္ေခၚသြားၾကျပီၤေလ။ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ပုဂံေျမမွာပဲ ဆက္ေနျဖစ္ခဲ႔တယ္။
ပုဂံဘုရားလာဖူးတဲ႔ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြကို ၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္ေနတာေတြေတြ႕ေတာ့ သူတို႕ေတြ ေပ်ာ္နိုင္ၾကပါေပတယ္ လို႕ မနာလိုတစ္ဝက္ အားက်တစ္ဝက္နဲ႕ ေငးေမာရင္း ခ်စ္ေသာသူကို လြမ္းေနရျဖစ္နဲ႕ အတိတ္ကံပဲ ပံုခ်ရမလား။ ကိုယ့္ ဘဝကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား ေဝဒနာ မကြဲျပားနဲ႕ အလြမ္းက တစိမ့္စိမ့္ ျဖစ္ေနခဲ႕တယ္။ တစ္ေျမ့ေျမ့ လြမ္းေနမိခဲ႕တာက ျငိမ္းခ်မ္းေရးယူေဆာင္မယ့္ ခ်ိဳးျဖဴငွက္ ပ်ံသန္းလာဖို႕ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ႕ ကမၻာလို ဘဝက ဘယ္အခ်ိန္ ရင္ခြင္ျငိမ္းေအးမလဲ အေတြးနဲ႕ လြမ္းမီးေတြ ေလာင္ျမိဳက္ေနခဲ႕သူေလ။တီးေဟာက္မွာ မွာတဲ႕ လၻက္ရည္တစ္ခြက္ ေသာက္ဖို႔ ေမ့ေနေအာင္ ေငးရင္း ပင္ယံက သစ္ရြက္ေလးေတြ ေလအေခ်ာ့နဲ႕ျမဴးေန တာၾကည့္ အတိတ္က သူ႔ရယ္သံ မြမြ ၾကား ျပံဳးျခင္းမ်ားပြင့္ ေနမိခဲ႕။ေလာကဟာ ထည့္တြက္စရာမလိုခဲ႕။ တစ္ကိုယ္ရည္ လြမ္းျခင္းသာ ဒီေရလို တစိမ့္စိမ့္တက္ေနခဲ့တယ္။
ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ႔တဲ႔ ပုဂံေျမမွာ အလြမ္းေတြ တနင့္တပိုးနဲ႔ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာရမယ္ အခ်ိန္ေလး မွာ သူနဲ႕အတူဖူးခဲ႔တဲ႔ ဘုရားမွာ လြမ္းစိတ္ကို ေျဖဖို႕ အတြင္းအံ႕ဘြယ္ကိုးပါး အျပင္အံ႕ဖြယ္ကိုးပါး ျပည့္စံုတဲ႕ ေရႊစည္းခံု ေစတီကို ဘုရားဖူး ထြက္လာခဲ႕တယ္။ဘုရားဖူးရင္း ေက်ာင္းတုန္းကသင္ခဲ႔ရတဲ႔ သိဃၤသူ႕သမီး ဆုေတာင္းကို သြားသတိရ ေနမိတယ္။ဒါနဲ႔ပဲ သိဃၤသူ႕သမီး ဆုေတာင္းသလို ျဖစ္ေလရာဘဝ ခ်စ္ေသာသူနဲ႔ ေကြကြင္းရေသာဒုကၡ၊မခ်စ္နွစ္သက္ေသာ သူနဲ႔ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရေသာဒုကၡ မွကင္းလြတ္ရပါေစ၏ လို႕ဆုေတာင္းျဖစ္ခဲ႔တယ္။ဘုရားကန္ေတာ့ျပီးဘုရားေစာင္းတန္း က ဆင္းလာရင္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေမာင္ေက်ာ္ အေမာတေကာနဲ႔ ေရာက္လာတယ္။အေမာေျဖရင္းကြ်န္ေတာ္ကို သတင္း စကား ေျပာတယ္။ထိုသတင္းၾကားရျပီး ကြ်န္ေတာ္ကို တစ္သက္တစ္ကြ်န္း အျပစ္ဒဏ္ေပးသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ အလြမ္းကို စိတ္မွာတက္တူးအထိုးခံလိုက္ရတယ္။ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္သူေသျပီတဲ႔။သူအိပ္ေဆးေတြ အလြန္အကြ်ံေသာက္ ပစ္လိုက္တာ တဲ႔။ ကမၻာပ်က္သလို ခံစားလိုက္ရတဲ႔ေဝေဒနာက ကြ်န္ေတာ္ အရုပ္ၾကိဳးပ်က္သြားသလို ထိုေနရာမွာပံုက် သြားခဲ႔ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အရာရာ မဲေမွာင္လို႕။ဘာမွျမင္နိုင္စြမ္းမရွိျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။
(၄)
ဆယ္စုနွစ္ေက်ာ္ မေရာက္ျဖစ္ခဲ႔ေသာ ပုဂံဆီ အခုျပန္ေရာက္လာခဲ႔တယ္။အလြမ္းက စိတ္မွာတတ္တူးထိုး ထားေတာ့ အခု ေလာကအာနႏၵာဘုရားကို ဖူးေမ်ာ္ျပီး၊ျမစ္ကမ္းကေန တန္႕ၾကည့္ေတာင္ ဘုရားကို အေဝးက ေငး ၾကည့္ေနမိတယ္။အဲခ်ိန္မွာ ငွက္ကေလး ပ်ံတာကစလို႕ သစ္ရြက္ေလး ေၾကြတာအဆံုး ႏွလံုးသားထဲမွာ အလြမ္းက စီးခ်င္းလာထိုးေနေတာ့တယ္။
ေလာကဓံ အထီးက်န္ကႏၲာရ ထဲ အလြမ္းက အိုေအစစ္ေလး တစ္ခုလို အနာျဖစ္ေပမယ့္ ေခ်ာ့ျမဴေနမိခဲ႕တယ္။ ရြက္မဲ႕တဲ႕ ေလွငယ္ အလြမ္းပင္လယ္ထဲ ေျမာေနတဲ႕ အျဖစ္။ဒီအလြမ္းက ပဲ ဘဝကို အေသသတ္မွာ သိေနတယ္။ မလြန္ဆန္နိုင္တဲ႕ နွလံုးသားေစရာ ခံယူသူက ငါ ေလ။ရံႈးနိမ့္ျခင္းမွာ ဘုရင္ လုပ္ေနမိသူေပါ့။အခ်စ္စစ္တို႕ ရဲ႕ခံစားခ်က္ ရင္ခတ္ပန္းေတြ သိခဲ႕။အင္းၾကင္းပန္း ေတြ သိခဲ႕တယ္။ တစ္စိမ့္စိမ့္ က်လာတဲ႕ ေက်ာက္ဆစ္ေရလို႕ ခံစားခ်က္ေတြက တစ္စိမ့္စိမ့္ယိုစီးလို႕ လူမသိတဲ႕ ေတာၾကီးျမက္မည္းထဲက နန္းေတာ္။ ရာဇဝင္ဆိုတာ လွ်ာလိပ္လြဲၾကတာပဲေလ။ ခင္ဗ်ားလည္းလြမ္း ေနတာလည္း ပုဂံရာဇဝင္ေတြလို ခမ္းနားတာေရာ မခမ္းနားတာေရာပါ လိမ့္ေပါ့။
တကယ္ေတာ့ အလြမ္းက စိမ့္ဝင္တတ္တဲ႕ သေဘာဆိုတာ ခံစားခ်က္ ပါးလႊာေလ ပိုသိရေလပါ။
ဘဝမွန္သမွ် အလြမ္းက စိမ့္တက္ေနတာ ခံေနရသူေတြေပါ့။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လြမ္းတာ အရသာတစ္ခုပါ။ဘုရားက ေဟာတယ္ ခ်စ္တာမွ သံေယာဇဥ္မဟုတ္ဘူး၊မုန္းတာလည္း သံေယာဇဥ္ တဲ႕ ေလ။သံေယာဇဥ္ေတြေၾကာင့္ ခ်စ္ခ်စ္ မုန္းမုန္း လြမ္းဆိုတဲ႕ စကားလံုးကို ကုလားဖန္ထိုး ေျပာေနၾကတာေပါ့။ၾကည့္ေလ ဟိုေကာင္ ဘာေတြမ်ားလုပ္ေနတာလဲ မသိဘူး မျမင္မိလို႕ေမးတဲ႔ စကားဆိုရင္ လြမ္းတာကို စကားလံုးေျပာင္းျပီး သတိတရေျပာ တတ္တဲ႕ ၾကတယ္။မျမင္ မျမင္လို႕၊ျမင္ေတာ့ ျမင္လို႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး စကားလံုး အစာသြင္း လြမ္းျခင္းေတြ ေျပာေနၾကတဲ႕ ေလာကေလ။အလြမ္း ဆိုတာ ကို အလြမ္းအျဖစ္ စစ္စစ္ေျပာရဲၾက သူေတြထဲ ငါ ပါေနခဲ႕တာကိုက ကံေကာင္းေသာ သူလို႕ ေတြးရမလား။ရဲရဲ တင္းတင္း လြမ္းေနတဲ႕ ရာဇဝင္မဲ႕ လူမသိ လြမ္းေနတဲ႕သူေပါ့။
အလြမ္း …အလြမ္း…အလြမ္း……ကံတရားက အလြမ္းမွာပဲ ပစ္ခ်ခံရေတာ့ သူနဲ႔အတူဖူးခဲ့တဲ႔ ေရႊစည္းခံုဘုရားမွာ ေကြးကြင္းရေသာအခ်စ္နဲ႔ က်န္ရစ္သူအလြဏ္းဒဏ္မွာ ေသရာပါတတ္တူး ထိုးခံရေသာ ဘဝဒုကၡဆင္းရဲျခင္းမွကင္းလြတ္ လို႕ ဘဝဆက္တုိင္း အတူေပါင္းဆံုတဲ႔ ခ်စ္သူဘဝျဖစ္ဖို႔ရည္စူး သူ႔အတြက္အလွဴျပဳရင္း သိဃၤသူ႔သမီးဆုေတာင္းတဲ႔ အတိုင္း ဘဝအဆက္ဆက္ ခ်စ္ေသာသူနဲ႔ေကြးကြင္းရေသာသူမျဖစ္ရပါေစနဲ႕၊မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူနဲ႔ မေပါင္းသင္းရ ပါေစနဲ႕ လို႕ ဆုေတာင္းရင္းမိတယ္။ထို ဆုေတာင္းသံနဲ႔ အတူ အလိုလို ဆိ႔ုနင့္တက္လာတဲ႔ အလြမ္းေဝဒနာျမစ္ဟာ ပါးျပင္အထက္မွာ စီးဆင္းရင္း……..။
သိဂၤါလိႈင္
No comments:
Post a Comment